ابتدا این پست و كامنت‌هاي خوانندگان و جوابهايي كه به كامنت‌ها داده شده است را مطالعه نموده و سپس به سؤالات زير در مورد وبلاگ پاسخ دهيد :

1) كدام Personality disorder را Dominant ارزيابي مي‌كنيد؟

2) در صورت وجود علايمي دال بر Psychosis ، آن را توضيح دهيد.

3) پيش‌آگهي اختلال مزبور را چگونه ارزيابي مي‌كنيد؟

۴) Treatment اين اختلال چگونه است؟

۵) Differential Diagnosis ؟

۶) تيك‌هاي متعدد LOL كه بصورت مكرر تكرار مي‌شوند را چگونه ارزيابي مي كنيد؟

پ.ن : اين پست انحصاراً جهت ارتقاء توان تشخيص باليني دانشجويان پزشكي و پزشكان محترم و سایر همکاران مرتبط گروه پزشکی ايجاد شده و استثناً تنها كامنت‌هاي بالینی اين همكاران به جهت بحث و تبادل نظر علمي تأييد خواهند شد.

اپيزود 1 :

كارپرداز : آقاي دكتر، واسه 3 روز ماه گذشته براي خودم و خانمم مرخصي استعلاجي مي‌خوام.

- به پاس حرمت همكار بودن و بدون سوال اضافی، مرخصي‌ها بصورت غيرقانوني نوشته و تحويل داده مي‌شود.

اپيزود 2 : (دو هفته بعد از اپيزود 1)

من در حالي كه يك فاكتور 16 هزار تومني شيشه 6 ميلي‌متري دستمه وارد اطاق همون كارپردازه ميشم  و ميگم : هر چي درخواست كردم شيشه شكسته روي ميزم رو عوض كنن نكردن، خودم ديروز عوضش كردم، اين هم فاكتورش.

كارپرداز : آقاي دكتر شيشه 6 ميلي‌متري جزو وسايل تزييني محسوب ميشه و واسش نميشه سند رد كرد. غيرقانونيه... متأسفم !

اپيزود 3 :

و... يك ماه بعد شيشه 6 ميلي‌متري روي ميز رئيس حسابداري عوض مي‌شه و طي عملياتی متهورانه و نوآورانه، فاكتور و سند معتنابهی زیادی شيشه معمولي پنجره صادر مي‌شه !!!

نمي‌دونم چرا در كشيك‌هاي شب، غبطه بيماران و مراجعيني رو مي‌خورم كه بعد از ويزيت و اتمام كاراشون برمي‌گردند تا شب رو توي خونه‌هاشون بخوابند. اين غبطه زماني به اوج خودش مي‌رسه كه از پشت پنجره اطاق معاينه، چراغ‌هاي آپارتمانها و خونه‌ها رو مي‌بينم كه تك تك دارن خاموش مي‌شن و من مي‌مونم و بيماران بدحال نصف شبي كه به هيچ وجه خيال بهبودي ندارند.

آخ كه  اگه قرار بود هر كس به  اندازه  دانش و فهمش حرف بزنه ...

.

.

.

 ... اونوقت چه سكوت آرام‌بخشي بر دنیا حاكم می‌شد.

از اطاق معاينه با عجله مي‌زنم بيرون. مراجعين و بيماراني كه كيپ تو كيپ توي سالن انتظار نشستن شروع مي‌كنن به نوچ نوچ كردن كه :

-        مي‌بينه اينهمه آدم اينجا نشسته عين خيالش نيست...

-        رفت واسه چاي و سيگار...

-        وجدان ندارن كه...

-        رفتنش دست خودشه، برگشتنش با خدا...

-        ......

و من در حالي كه بعلت ازدحام بيماران نزديك به يك ساعت در اطاق معاينه زنداني بودم و مثل مار به خودم مي‌پيچيدم، خودمو پرت مي‌كنم داخل دستشويي !

مهران مديري جان، اگه عرضه‌ و جرأت و ديگه نمي‌گم چي شو داري! توي سريالت برو تو لباس اين قشر.

پ.ن : به به ... به به !!! الكي روي كلمه اين كليك نكنين كه لينكي نداره. فسفر بسوزونين.

بزرگان فرموده‌اند كه تا مي‌توانيد تجربه‌هاي بزرگي از زندگي كسب نماييد.

پ.ن 1 : تجربه ميوه‌ايست گرانقدر، كه پس از گنديدن بدرد مي‌خوره (تازه اونوقت هم حال آدم رو به هم مي‌زنه).

پ.ن 2 : واسه بنده كه به دست آوردن اين تجربه‌های بزرگ و گوهربار، معمولاً منجر به از دست دادن زندگی عادی شده .شما رو ديگه نمي‌دونم.