از اطاق معاينه با عجله مي‌زنم بيرون. مراجعين و بيماراني كه كيپ تو كيپ توي سالن انتظار نشستن شروع مي‌كنن به نوچ نوچ كردن كه :

-        مي‌بينه اينهمه آدم اينجا نشسته عين خيالش نيست...

-        رفت واسه چاي و سيگار...

-        وجدان ندارن كه...

-        رفتنش دست خودشه، برگشتنش با خدا...

-        ......

و من در حالي كه بعلت ازدحام بيماران نزديك به يك ساعت در اطاق معاينه زنداني بودم و مثل مار به خودم مي‌پيچيدم، خودمو پرت مي‌كنم داخل دستشويي !