نمي‌دونم چرا در كشيك‌هاي شب، غبطه بيماران و مراجعيني رو مي‌خورم كه بعد از ويزيت و اتمام كاراشون برمي‌گردند تا شب رو توي خونه‌هاشون بخوابند. اين غبطه زماني به اوج خودش مي‌رسه كه از پشت پنجره اطاق معاينه، چراغ‌هاي آپارتمانها و خونه‌ها رو مي‌بينم كه تك تك دارن خاموش مي‌شن و من مي‌مونم و بيماران بدحال نصف شبي كه به هيچ وجه خيال بهبودي ندارند.